Iemand een rustige oude dag toewensen is er niet meer bij tegenwoordig. En ik denk ook niet dat er nog veel mensen uitkijken naar een rustige oude dag. Dat verlangen hoort bij een leven van zwaar werk. Zoals zakken kolen de trap op sjouwen, balen koffie uit een scheepsruim dragen of het huishouden doen zonder allerhande apparaten.

De huidige generatie ouderen is gezond, vitaal en ondernemend, is uit op nieuwe ervaringen (goed voor het brein), reist, studeert, wandelt, doet vrijwilligerswerk of past op de kleinkinderen. Toch wil ik graag pleiten voor een rustige oude dag, bij voorkeur één in de week.


Vandaag had ik zo’n dag. Na het oplossen van de dagelijkse taalpuzzeltjes in de NYT ging ik lekker aan de slag met mijn buitenplanten. Hier wat verse aarde bij, daar wat dood blad weg, uitgebloeide bloemen afplukken. Daarna een wandelingetje naar de Droppie (verzamelpunt voor plastic, blikjes etc) op het Van Limburg Stirumplein. Eigenlijk begint mijn enthousiasme voor het verzamelen van plastic wat te tanen. Je hebt helaas al snel een onmogelijk obstakel aan opgespaard plastic (groot, maar licht) dat niet in het keukenkastje past en in de gangkast in de weg staat. Maar, mijn beloning bleek om de hoek voor me klaar te liggen. Het boekenkastje stond er keurig bij, opgeruimd en schoon en daar lagen maar liefst twee cadeautjes voor me klaar. Een Simenon, die ik nog niet ken en een verhalenbundel van goede schrijvers, met als thema Venetië (waar ik onlangs was). Dank u wel, lieve gever!


Daarna scharrelde ik al mijmerend verder door de Van Limburg Stirumstraat waar ik in de etalage van een restaurant vier spitskolen zag shinen. Mijn gedachten dwaalden af naar de ervaring van het ouder worden. Langzaamaan begint het besef bij me door te dringen dat het leven echt eindig is. Om mij heen rafelt het sociale weefsel, waar ik deel van ben, langzaam uit elkaar. Iemand wordt dement en verhuist naar een verpleeghuis. Iemand sterft onverwachts. Een tumor, een herseninfarct. Ook aan mijn vitaliteit gaat een eind komen. Maar hoe en wanneer is onzeker. Dát het gaat gebeuren, is éen van de weinige zekerheden die we wel hebben. En dat is geen fijn vooruitzicht.


Ik ga bij zoveel verpletterende realiteitszin toch maar even op een bankje zitten, inmiddels ben ik op de De Wittenkade aangeland. Langs de huizen zijn kleurrijke geveltuintjes ingericht. Dat is echt een grote vooruitgang, dat er overal groen op straat verschijnt. Onder de brug rimpelt het zonlicht over het water. Alles is in beweging, altijd, peins ik verder. Je merkt het alleen niet steeds op. Het heeft iets beangstigends, dat alles voorbij gaat. Maar ook iets troostends. Want ook de nare dingen, waar je tegenop ziet, gaan voorbij. Je hoeft alleen maar steeds weer een nieuwe stap te zetten, las ik pas terug in mijn dagboek. En oog houden voor schoonheid en vriendelijkheid, voeg ik daar nu aan toe. Dan komt het wel goed met de levenslust. Tot op hoge leeftijd, daar geloof ik in. Maar daar is wel af en toe een rustige oude dag voor nodig. Zodat je om je heen kunt kijken en misschien iemand kunt ontmoeten voor een praatje. Zodat je kunt stilstaan bij wat je denkt en voelt. Ik wens u, lezer, een rustige oude dag toe.
Wil je reageren? Dat kan. Je kunt Ineke bereiken op ineke@stadsdorpwesterpark.nl

Alle blogs zijn hier terug te lezen.