Het is mei en het is weer volop genieten in het Westerpark! De ooievaars zitten op hun nest op de schoorsteen, jonge eendjes zwemmen in de vijver net als de kleine meerkoetjes (of zijn het toch waterhoentjes?). Langs het grindpad voor het Ketelhuis bloeien de rododendrons met uitbundig lila bloemen naast de rode camelia’s. Verderop staat het fluitenkruid al weer kniehoog en verspreidt een zoete geur. Het was een regenachtige maand, maar tussendoor pak ik mijn kans om te genieten. Even zien hoe het licht valt door het nog jonge rode beukenblad, en bloeit de Gelderse roos al met haar fiere witte kroontjes? Het park is zo mooi met haar verschillende sferen. Bloesembomen, bloeiende struiken, maar ook het kleine Oosters aandoende watervalletje en de moerascypressen op hun eilandjes in het donkere water. Zodra de zon schijnt luieren de eerste mensen op de grasdijk en spetteren de kleintjes in het pierenbadje.
Maar wat nu? Wat doen die zware vrachtwagens met hun indringende piepgeluidjes in deze vredige wereld? Wat zijn dat voor bevoorradingstrucks? Wat wordt daar uitgeladen? Geluidsapparatuur, mengpanelen, elektrische installaties- dikke kabels worden uitgerold, er verschijnen megatenten op het gras. Ineens is alles overgenomen door uiterst opdringerige bedrijvigheid. Het park wordt overgenomen. Het zijn de Rollende Keukens!
Wat begon met een sympathiek pioniers initiatief, een stel caravannetjes en pickup trucks opgesteld in een cirkel, is uitgegroeid tot festivalproporties. Ik zoek de bezoekersaantallen op het internet op. In 2020 is er onenigheid tussen de gemeente en de vergunningaanvrager. Die verwacht ca. 2.000 bezoekers per dag, de gemeente stelt het vast op 7.500. Nu meldt AI dat er jaarlijks meer dan 80.000 bezoekers op af komen. Dat zou betekenen dat het bezoekersaantal in een paar jaar tijd verdubbeld is naar 16.000 per dag. Want we hebben het over vijf volle dagen! Nog los dus van aan- en afbouw. Vijf dagen van minimaal tien uur per dag. Een groot deel van die bezoekers loopt vanaf het Haarlemmerplein door het oude park, waarmee ook daar de toon gezet is. Het is het geluid van harde muziek, tot in mijn huiskamer te horen. Er is geen ontkomen aan. Niet naar het park, tien uur per dag dreunmuziek, balkondeuren dichthouden. Het is een inbreuk op mijn leven, juist vanwege de opdringerige lawaaiigheid, het massale.
Als ik hier van een afstandje naar probeer te kijken kan ik alleen maar constateren: botsende belangen. Er zijn mensen die genieten van de natuur. Er zijn mensen die genieten van festivals. De vraag die overblijft: waarom worden er zoveel festivals georganiseerd in die schaarse stadsnatuur? Wat is de toegevoegde waarde voor de festivalganger? Ziet die überhaupt iets van het groen?

Ik schrijf dit aan de vooravond van het Pinksterweekend en ik hoor al weer de bekende klanken aanwaaien. Het is eindelijk prachtig weer, ik ga niet naar het park. Dat doet pijn.

Wil je reageren? Dat kan. Je kunt Ineke bereiken op ineke@stadsdorpwesterpark.nl

Alle blogs zijn hier terug te lezen.