Ik weet niet of jij ook wel eens vochtig toiletpapier gebruikt (Nóóit in het toilet gooien!), maar als dat zo is, zul je ook de ervaring hebben, dat het onmogelijk is om dat velletje voor velletje te gebruiken. Binnen no time heb je een ingewikkeld propje van een stuk of zes blaadjes te pakken, en als het je lukt om die enigszins ongeschonden te ontwarren, is het volgende probleem hoe je de rest weer in het plastic terugduwt. Ik vraag me wel eens af of er speciale verpakkingsmachines voor ontworpen zijn die de blaadjes een tijdlang normaal invouwen en dan ineens een klein truucje doen, waardoor de gebruiker er wel een hopeloze knoeiboel van moet maken.
Wat me brengt op het onderwerp bodylotionflacons. Ik zou graag willen weten hoe andere mensen die flacons leegmaken.  Heel vaak gebeurt het, dat je denkt zo ongeveer halverwege te zijn, maar dan ineens moet je steeds langer en harder de flacon op je vlakke hand uitschudden om er nog iets uit te krijgen. Op mijn meer fanatieke momenten zet ik er een schaar in, maar het voelt  niet comfortabel, die twee gerafelde plastic helften op de wastafel, want je kunt er dan nog dagen, zo niet weken mee voort. Doen de fabrikanten dit expres? De flacons werken net als de tandpastatubes zo, dat luchtdruk van buiten (knijpen) niet werkt. Mijn antikapitalistische ik antwoord JA op deze vraag.

 

Wat me brengt op een andere ongerijmdheid: de plastic taks. Ja, dat was je natuurlijk allang vergeten. Enige tijd geleden werd er op plastic verpakkingen een kleine opslag gelegd van 10 cent of daaromtrent. De goedgelovige antikapitalist (ik) denkt dan dat de bedoeling daarvan is, dat er een fonds wordt gevormd waarmee onderzoek gedaan wordt naar nieuwe verpakkingsmaterialen.  Geld, waarmee geïnvesteerd kan worden in nieuwe productiemethoden van milieuvriendelijke verpakkingen. Dus deze goedgelovige informeerde eens bij de uitbaatster van een ijskarretje, hoe dat nu eigenlijk ging. Door omstandigheden gedwongen, kocht ik namelijk drie ijsjes in bakjes in plaats van in hoorntjes en betaalde daar een kleine extra toeslag voor. “Hoe werkt dat eigenlijk,” vroeg ik in al mijn naiviteit, “moet je dat geld nu afdragen aan de belasting of zo? ” De verkoopster keek me niet-begrijpend aan. “Nee hoor.” “Zijn het gewoon extra inkomsten dan?” Ze haalde haar schouders op en overhandigde me de drie bakjes. “Geen idee, ik werk hier alleen maar.” Dus al die extra opcenten gaan gewoon naar de supermarkten, die op geen enkele voor mij waarneembare manier iets doen tegen de plastic verpakkingen. Ik kan nog steeds geen zacht fruit krijgen in karton, de netjes rond de mandarijnen zijn nog steeds van plastic en de navullingen voor de Seepieflacons zijn niet te krijgen. En wij zijn gewend aan de verkapte prijsverhoging, die ons de supermarkt uit zou moeten jagen richting de natuurwinkels, die natuurlijk altijd net een stuk verder weg liggen.

Gelukkig is er nu de Droppie, weet ik sinds kort. Daar kunnen we al ons plastic weer inleveren. En onze overbodige computersnoeren, batterijen, textiel, koffiecupjes en andere ongerechtigheden. Maar toch ben ik wel benieuwd wat de verpakkingsindustrie nu eigenlijk doet aan dit probleem.

Wil je reageren? Dat kan. Je kunt Ineke bereiken op ineke@stadsdorpwesterpark.nl

Alle blogs zijn hier terug te lezen.